De perspresentatie van het GGD-rapport over de proef met lunchen op 9 Amsterdamse basisscholen, afgelopen donderdag (26/1), had een ongewone aanloop. De avond ervoor was de (on-)gezondheid van basisscholieren, en wat schoollunches daar aan zouden kunnen doen, een item in Nieuwsuur. Dat verraste me niet, want we ik wist al lang van tevoren dat er beelden gebruikt zouden gaan worden die wij hebben laten maken over de Amsterdamse proef. Ik had er zelfs over getwitterd, al werd ik wel zenuwachtig omdat ‘mijn item’ pas aan het eind van het programma zat.

Het was een goede uitzending, vond ik. De problematiek van onze eetcultuur kwam goed uit de verf, en belangrijker: de positieve ervaring van de scholen met de lunchproef. Een redelijk onverwacht effect was dat het gedrag van de kinderen wat rustiger werd en het daardoor gemakkelijker lesgeven was. De Amsterdamse wethouder Eric van der Burg toonde zich een ondernemende en gecommitteerde bestuurder: deze proef smaakt wat hem betreft naar meer.
So far so good, dacht ik toen ik de uitzending klaar was: een goede opmaat voor de bijeenkomst de dag erna. Maar toen gebeurde er iets opmerkelijks. Een paar twitteraars waren gevallen over wat de wethouder zei over kantines in middelbare scholen. Daar mocht wat hem betreft de cola vervangen worden door cola light. En diezelfde twitteraars hadden in de filmbeelden van de scholen ook iets anders gezien dat niet door de beugel zou kunnen: de kinderen aten wit (stok-)brood! Dat kon niet door de beugel, wat hen betreft; die schoollunches deugen niet. Eerlijk gezegd maakte dit me knap chagrijnig en moest ik enorm mijn best doen om me in reacties op twitter in te houden. Want de hoofdzaak is toch dát ze op school samen kunnen eten. Het wát komt vanzelf. En bovendien: principiële discussies over wat gezond is zijn echt oeverloos.

De dag erna, op de perspresentatie, kwam Eric van der Burg even terug op het getwitter. Hij relativeerde zijn cola-opmerking, maar nam tegelijk beleefd afstand van wat hij treffend fundamentalisme noemde; de gedachte dat je alleen voedingsmiddelen mag gebruiken die goedgekeurd zijn door een bepaalde groep insiders die meent zich hierover een denk- en gedragsmonopolie te kunnen toeëigenen – maar dit laatste zijn mijn woorden.

Tegelijkertijd liet dit alles mij zien hoe belangrijk het is om twitter als informatiebron te relativeren. Ja, er werden meningen uitgewisseld, maar hoeveel waarde moet je daar aan geven? Ongemerkt was ik erg bezig met die wittebroods-tweets, en verloor ik uit het oog dat het aantal twitteraars heel klein (enkele tientallen) was en een discussie op dit kanaal altijd heel snel ‘geprimed’ wordt’: de eerste stevig geponeerde mening bepaalt waar het getwitter verder over gaat en in welke toon. Persoonlijke les: bewaar Twitter voor het uitwisselen van meer of minder relevante wetenswaardigheden – voor dat doel is het geweldig.

Veel belangrijker is wat er nu verder met de schoollunches gebeurt. Daarover hebben Van der Burg, en Kete Kervezee (voorzitter van de PO-Raad en lid van het platform Lunchen op school) al het een en ander gezegd. Ik hoop dat mijn eigen fundamentalisme overeind blijft, en dat is dat we erin slagen om kinderen op de basisschool samen goed te laten eten – met aandacht, liefde en professionaliteit. Daar worden de kinderen gelukkiger van, dat laat de praktijk zien. Dat lijkt me tamelijk … eh … fundamenteel.