Om te kijken hoe het concept Streekstations in de praktijk uit kan zien bezocht ik Westmorland. Ik neem u weer even mee naar Engeland.

Langs de snelweg zie je daar regelmatig het bord ‘Tiredness can kill. Take a break’.

Vergroot afbeelding

Mooi, maar de sfeer in een gemiddeld wegrestaurant is, net als in Nederland, weinig rustgevend. Hoezo.. take a break? Kun je rustig worden van afvalbakken en geparkeerde auto’s? Hoe anders is het bij het wegrestaurant Tebay van de familie Dunning aan de snelweg M6. De sfeer is er ontspannen. Bij binnenkomst geen hekjes, de WC is meteen rechts, en een snelle gezonde take away direct om de hoek. Een paar stappen verder sta je in het restaurant of in de winkel. Het restaurant is licht en ruim opgezet, op kaartjes staat informatie over het voedsel, in het zitgedeelte veel ramen die uitkijken over het achterland.

Het eerste deel van het winkelgedeelte voorziet in de snelle, ons bekende, ‘snelweg’ aankopen: snoep, flesjes drinken en tijdschriften. Afrekenen en je bent weer weg. De rest van de winkel is gevuld met producten, food en non-food, uit de regio of van producenten die om een ander kwaliteitsargument als toeleverancier geselecteerd zijn. Helemaal achter in de winkel is de versafdeling met kaas, groente en een fantastische slagerij!

Vergroot afbeelding

Een slager beent het vlees uit, achterin de slagerij worden worsten gemaakt en hangen in de koeling karkassen 2-3 weken te rijpen. Dat juist de slagerij in winkel Tebay een prominente plek inneemt is omdat de familie Dunning veehouders zijn. Het vee en de schapen grazen op het land waar dit stuk van de snelweg M6 doorheen raast.

John Dunning vertelt over de klanten en over zijn relatie met de slagers in het dorp. De klanten komen van overal en er worden koeltassen verkocht om verse producten in de auto goed te bewaren. Er wordt op gelet erop dat de prijzen in Tebay niet concurreren met die van slagers uit de buurt.

Tebay biedt de automobilist niet alleen rust, maar draagt ook bij aan de lokale gemeenschap door producten af te nemen en werkgelegenheid te scheppen. Zo laat de familie Dunning zien dat verantwoordelijkheid nemen voor hen betekent dat je in contact staat met je klanten, je sociale omgeving, de producenten en zelfs met je ‘concurrenten’.

Tijdens een wandeling later in de middag tref ik drie boeren die op een steenworp afstand van Tebay met een quad hun land inspecteren.

Vergroot afbeelding

Natuurlijk kennen ze de familie Dunning, iedereen kent elkaar hier! Al snel komen we te spreken over ambtenaren, de civil servants. Er is over en weer veel onbegrip. "We mogen van hen niet meer hardop zeggen dat we dieren doodmaken om vlees in de supermarkt te krijgen. Mensen willen het niet meer weten. Ze willen het liefst dat alles ‘aaibare natuur’ wordt. Maar hoe zit het dan met ons voedsel… ?”

We praten verder over bio-industrie en bedrijven die in handen komen van aandeelhouders zonder regionale binding en daardoor uiteindelijk stuk voor stuk uit de buurt verdwijnen. Ik kijk op van hun rustige felheid, ben onder de indruk van hun analyses. Ook in Nederland zie je dat landbouwgrond ‘natuur’ wordt. Landbouw en natuur lijken niet meer samen te kunnen. Of misschien toch wel? De oplossing kan liggen in grensverleggende nieuwe combinaties tussen landbouw en natuur. Het concept Streekstations van InnovatieNetwerk wil op eigen wijze bijdragen aan harmonie tussen landbouw, landschap en gemeenschap. De Engelse familie Dunning heeft een schat aan waardevolle ervaring die ze graag wil delen en ik besluit dat ik de Nederlandse stakeholders (o.a. Rijkswaterstaat) van Streekstations binnenkort mee wil nemen naar Tebay aan de M6.